Γράφει ο Αναστάσιος Ι. Τριπολίτης, Ιατρός, πρ. πανεπιστημιακός (και επί 44,5 χρόνια στη Διοίκηση του «Δρομοκαϊτείου»)
…Και ξαφνικά με ειδοποιούν από το «Δρομοκαΐτειο» ότι «…αύριο θα μας επισκεφθεί η Αναπληρώτρια Υπουργός Υγείας κ. Ειρήνη Αγαπηδάκη»!…
Είναι βράδυ, παραμονή Χριστουγέννων του 2025. Η βροχή που πέφτει αδιάκοπα από το πρωί έχει κοπάσει κάπως. Έχω ηρεμήσει, έχω ξεκουραστεί από τον φόρτο και το άγχος της ημέρας, και σκέπτομαι τους ανθρώπους που τους λείπουν τα στοιχειώδη, όπως σκέπτομαι και τους ανθρώπους που δεν έχουν κάποιον να μιλήσουν, δεν έχουμε κάποιον να πουν τον πόνο τους!… Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν και οι ψυχασθενείς, ή τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς, που κυριολεκτικά είναι εγκαταλελειμμένοι από τους δικούς τους στα ψυχιατρεία και ούτε το νεκρό σώμα τους δεν έρχονται να πάρουν αν τύχει και αποβιώσουν στα ψυχιατρεία που νοσηλεύονται!…
Μετά από αυτόν τον μακρύ πρόλογο, έρχομαι στο θέμα μας.
Αφού λοιπόν ειδοποιήθηκα εγκαίρως¹ (την περασμένη χρονιά δεν με είχαν ειδοποιήσει) βρέθηκα παραμονή Χριστουγέννων γύρω στις 8:15 π.μ. στο «Δρομοκαΐτειο» για να παραβρεθώ στην υποδοχή της Υπουργού
κ. Αγαπηδάκη και για να επιβλέψω να ετοιμαστεί και κάποιο κέρασμα, διότι «χρονιάρες μέρες» είναι αυτές κι εμείς οι Χιώτες διατηρούμε τα ήθη και τα έθιμά μας με αυστηρότητα!… Μετέφερα κι εγώ ένα μπουκάλι μαστίχα λικέρ, για της υπενθυμίσω τη Χιακή μας καταγωγή!…
Πράγματι, στις 9:30 π.μ. (πάντα στην ώρα της) η κ. Ειρήνη Αγαπηδάκη, μετά της ακολουθίας της (3 αυτοκίνητα, επιβατικά, γεμάτα «καλούδια»), έφθασε στο «Δρομοκαΐτειο» και κατευθύνθηκε αμέσως στο Τμήμα «Σύγγρειο» όπου η κ. Υπουργός πρόσφερε με τα ίδια της τα χέρια στους ασθενείς τα δώρα που τους έφερε!… Ξέχασα να τονίσω ότι η κ. Αγαπηδάκη έχει κάνει στο παρελθόν την πρακτική της άσκηση σε αυτό το Τμήμα όταν σπούδαζε Ψυχολογία!… Εντύπωση μου έκανε η στοργή που «ξεχείλιζε» κυριολεκτικά, η συμπεριφορά της και η ανταπόκριση των ασθενών!… Επισκέφθηκε μέχρι και τους κατακεκλιμένους ψυχασθενείς!…
Αυτόματα πήγε πίσω το μυαλό μου λίγες δεκάδες χρόνια πριν, επί της εποχής του αειμνήστου Γ. Γεννηματά!… Ευρίσκομαι στο «Δρομοκαΐτειο» υπηρετώντας σε διάφορες θέσεις (4 φορές ως Πρόεδρος) από το 1981, τότε που «έβραζε» κυριολεκτικά η Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και τα χρήματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση (την τότε ΕΟΚ) ήσαν άφθονα!… Χωρίς λοιπόν να ψηφίζομε ΠΑΣΟΚ (το Δ.Σ. του «Δρομοκαϊτείου», λίγο-πολύ, πάντοτε ήταν συντηρητικό), βλέποντας ο αείμνηστος Γεννηματάς ότι μπορεί να μας εμπιστευθεί την οικονομική διαχείριση του Προγράμματος, λόγω του ότι όλο το Δ.Σ. ήταν (είμαστε) οικονομικά ευκατάστατοι και υπηρετούμε το «Δρομοκαΐτειο» αμισθί, μας εμπιστεύθηκε και συνεργαστήκαμε, με μια προϋπόθεση: όλες οι δομές θα εγένοντο εκτός χώρου του Ψυχιατρείου (εξωνοσοκομειακές δομές).
Όμως, σχεδόν κανένας δεν πωλούσε το ακίνητο ή το οικόπεδό του για να εγκατασταθούν ψυχασθενείς (πλην ολίγων εξαιρέσεων) κι έτσι το Πρόγραμμα δεν προχωρούσε και θα χάναμε τα χρήματα!… Τότε σκέφθηκα², δηλαδή το μυαλό μου εργάσθηκε «πονηρά» και τοποθετώντας (κτίζοντας) δύο κολώνες κάπου στο αχανές οικόπεδό μας, από μία δεξιά και μία αριστερά στο δρόμο που διασχίζει την έκτασή μας, «φανταστήκαμε» ότι ένα κομμάτι της έκτασής μας (80 περίπου στρέμματα;) είναι έξω από το κυρίως «Δρομοκαΐτειο» και μεταφέροντας την ιδέα στο αρμόδιο Υπουργείο, αυτό αναγκαστικά δέχθηκε να κτίσομε κάποιες δομές προκειμένου να μη «χαθούν» (επιστραφούν) τα χρήματα κι έτσι εμείς (πάντοτε με τη χρηματοδότηση της ΕΟΚ) φτιάξαμε ολόκληρο χωριό!…
Φτιάξαμε, και τι δεν φτιάξαμε!…
1) Κέντρο Πολλαπλών Ψυχοθεραπειών (και Γραφείο Επιτροπής Ποιότητας στο ίδιο κτίσμα)
2) Ξενώνα 16 ατόμων
3) Διεύθυνση Τεχνικού
4) Ξενώνα 50 ατόμων (ένα μικρό αυτοτελές νοσοκομείο)
5) Τμήμα Εργοθεραπείας
6) Νοσοκομείο Ημέρας.
Τα έξι (6) αυτά μεγαλοπρεπή και συγχρόνως μοντέρνα κτίσματα αποτελούν από μόνα τους ένα μικρό χωριό με δρόμους και πλατείες, και είναι το κάτι άλλο!!!
Όμως, αγαπητοί μου αναγνώστες (και αναγνώστριες βέβαια), πολύ σας κούρασα και πάλι!… Ξεκίνησα με την ευαισθησία της Υπουργού κ. Αγαπηδάκη (η οποία δεν έπαιζε θέατρο) και κατέληξα να διηγούμαι τα… «κατορθώματά» μας με τον αείμνηστο Γ. Γεννηματά, με τον οποίο δεν μας συνέδεε κάτι προσωπικό (δεν ανήκαμε ούτε στο ίδιο κόμμα, ούτε γνωριζόμασταν από… παλιά), μας συνέδεε όμως ένας κοινός σκοπός: η βελτίωση της ζωής των συνανθρώπων μας και η ελπίδα να αφήσομε κάτι που να μας θυμούνται οι επερχόμενες γενιές με ευγνωμοσύνη.
Χωρίς (επαναλαμβάνω) να γνωρίζω προσωπικά τον αείμνηστο Γεννηματά, με καλούσε πότε-πότε στο γραφείο του για να συνεργαστούμε και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι όταν έμπαινα στο γραφείο του εκείνος έκρυβε το τσιγάρο πίσω από την πλάτη του με αποτέλεσμα ο καπνός να βγαίνει από τα μαλλιά του, πίσω από το κεφάλι του!… Αείμνηστε Γ. Γεννηματά, κι εσύ από τσιγάρο πήγες! Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει!…
Ως Επίλογος («μία φωτογραφία τα λέει όλα») – Η ανθρωπιά της Ακαδημίας Αθηνών
Η Ακαδημία Αθηνών επιβραβεύει το «Δρομοκαΐτειο» ΨΝΑ για τα 100 χρόνια προσφοράς του (1887-1987)! Απεικονίζεται ο γράφων, Πρόεδρος (τότε) του Δ.Σ. του «Δρομοκαϊτείου» να παραλαμβάνει το βραβείο!…
Ειρήσθω εν παρόδω: Την Κυριακή που μας έρχεται, δηλαδή περίπου σε 48 ώρες, θα παραβρεθώ στα «σαράντα» του αγαπημένου φίλου μου ιερέως (…απόρρητα προσωπικά δεδομένα) που πήγε κι αυτός με θάνατο… από τσιγάρο!!! Συγχωρεμένοι και οι δυό τους!
Ευχόμενος «Χρόνια Πολλά και Καλά, Καλή Χρονιά».
Ο πολυλογάς (πολλά χρόνια = πολλές αναμνήσεις).
Σας αποχαιρετώ,
με Χριστιανική ΑΓΑΠΗ,
Υ.Γ.: (1) Το πιο πάνω κείμενο αφιερώνεται σε δύο ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ (άτομα με ΑΝΘΡΩΠΙΑ): στην υγεία της αξιότιμης Υπουργού μας και στη μνήμη του Γ. Γεννηματά. (2) Ευχαριστώ και τον κ. Θεόδωρο Καρατζά, συνάδελφο και Πρόεδρο του «Δρομοκαϊτείου» που πρόλαβε και έγραψε στην κ. Αγαπηδάκη το ευχαριστώ μας και τα προβλήματά μας.
Αναστ. Ι. Τριπολίτης
Ιατρός-Αγγειοχειρουργός
- Αυτήν την εποχή, δεν είμαι Πρόεδρος στο Δ.Σ. του «Δρομοκαϊτείου» (όπου ευρίσκομαι τα τελευταία 44,5 χρόνια – 4 φορές ως Πρόεδρος).
- Γράφω σε πρώτο ενικό, διότι η ιδέα ήταν αποκλειστικά δική μου (και διότι ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Τσάτσος είχε πει παλαιότερα ότι «και η πολύ σεμνότης κάνει κακό»).
